| |
 |
Ik heb geen zin
Gewoon wat
|
13 Oktober 2009 | 09:12:17
|
Ik heb gister bijna tien instanties gebeld die continu in vergadering zaten en dergelijke. Inmiddels heb ik het verlossende antwoord: "Die moet je hebben."
Ik heb geen zin meer..... Het duurt zo lang en kost zoveel moeite en in mijn achterhoofd zie ik nog steeds de bergen huiswerk voor de andere vakken liggen. Nog even een paar daagjes bikkelen... Wish me good luck!
|
|
|
|
Wát een kater
Gewoon wat
|
13 Oktober 2009 | 09:10:24
|
Op 10 november vorig jaar kreeg ik een prachtig cadeau. Twee rode katers, afkomstig van de poes (nee, die wat "miauw" zegt) van mijn ouders. Nu ben ik gek op dieren, dus heb ik zo ook tot in den treure verwend. Mijn moeder zei vaak: "Doe toch eens normaal man." En zij is ook groots dierenliefhebster.
Arnold was -stiekem- de liefste. Niets af te doen aan Peter, wat ook een schat van een kater is. Maar Arnold vond alles wel best. Als ik em op schoot had en opzij zette, ging ie daarmee akkoord. Als Jordy em op de kop en aan zijn achterpoten vervoerde, ging ie daarmee akkoord (ik schoot em heel snel te hulp). Als ie half aan z'n kop opgetild werd door Jordy -die het lief bedoelde- keek ie nog net zo sloom met een kop ach-het-is-nog-maar-een-klein-mannetje.
Een schat van een kater, maar we hebben al genoeg met em van doen gehad. Ik heb in huis rieten gordijnen, omdat dit het goedkoopste was wat er te verkrijgen is. Je kunt ze oprollen. Dat had ik ook. Danny kon er altijd bijzonder slecht tegen als hij in de gordijnen klom, ik moest er altijd wel om lachen. Toen Danny heel even aan het douchen was, klom ie er weer in. Dit keer dusdanig spektaculair dat ik mijn mond dichthield. Aan één poot hing ie aan het opgerollen gordijntje en slingerde hij van links naar rechts. Geweldige voorstelling!
Hij is ook nog wel eens riskant. Een open blik met kattenvlees -leeg- op het aanrecht trok zijn aandacht. Hij was een maand of vier, dus zijn kop net te groot om erin te stoppen. Hij deed het toch. Meters sprong hij de lucht in. Het blik zat zo vast -hij is het nut van zijn snorharen vergeten?- dat Danny zich afvroeg of hij het er wel af kon trekken zonder hem te verwonden. Hij moest wel, anders was ie gestikt.
Enkele weken later stond het deurtje van de wasmachine op een kier. Het was de stoere kater niet ontgaan. Hij klom erin, vond een plekje onder de was, die hem de adem benam. Half hijgend trok Danny em er weer uit. Wederom een levensreddend verhaal. Te kleine doosjes, niets was de stoere kater em te gek.
Inmiddels is hij een maand vermist. De moed gaven we langzaam op. Toch zei ik steeds: "Nee, die kat is veel te happy en verwend hier. Die móet terugkomen." Hij is mij al eens gevolgd naar het ouderlijk huis. Op een avond dat wij onder de fietsbrug zaten, bleek hij ons ook te hebben gevolgd. Toen het gigantisch ging onweren, maakte ik mij bijzonder bezorgd om Arnold, zo ook Danny. Dus Danny ging op zoek, daar zat ie dan aan de waterkant verscholen achter een boom. Normaal wil ie buiten vrijuit lopen, maar nu wilde hij maar al te graag getild worden. Ergens bleef bij mij: "Die is verdwaald."
Op de site van Amivedi (vermiste en gevonden dieren, gelinkt aan Dierenasiels) stond ie dan ineens. Ik herkende em in één oogopslag. Maar Danny wilde zich nog niet rijk rekenen en ging elke tekening vergelijken. "Toch lijkt het net alsof ie een witte neus heeft op de foto." Ik direct: "Lichtinval." En uiteindelijk zei ik: "Kijk die 'v' naast z'n oog. Dat issem." En Danny was nu ook om. Pas om 11 uur is het asiel open. Ik kan gewoon niet wachten. Nog iets minder dan twee uur te gaan. En dan te bedenken dat ik gisteravond al zat te wachten. Aaaahh!!
|
|
|
|
Eigenlijk bedoel je: hoer!
Taal/Gezegde-uitdrukking | Gewoon wat
|
29 September 2009 | 22:30:21
|
Ik deed laatst de opmerking: "Zoo... die laat er geen gras over groeien?!"
Aangezien ik het boek 'Taal is zeg maar echt mijn ding' lees van Paulien Cornelissen stond ik vandaag te dweilen en kwam die opmerking weer in mijn hoofd.
"Zooo... die laat er geen gras over groeien!" Is eigenlijk een heel mooi verpakte spreektaal (is het een spreekwoord of gezegde?). Want wat de spreker eigenlijk wil zeggen is iets in deze trend:
- Wat een sletterig gedrag! Binnen een paar dagen meteen al "de liefde bedrijven"?
- Of minder subtiel gebracht: wat een hoer!
Het is natuurlijk een uitdrukking die ook op een andere wijze kan worden uitgedrukt in deze context: "Die weet wel van wanten!" Alleen lijkt hier de trots op het hoerige/sletterige gedrag wat meer op te duiken...
Taal kan opzich in dit opzicht ook best wel mijn ding zijn, maar dat komt omdat ik er nu op gewezen ben door mevrouw Cornelissen. Bedankt! Het kwartje valt soms (in bepaalde uitspraken en situaties) wat dagen later... |
|
|
|
Euh... Hallo?
Gratis | Gewoon wat
|
29 September 2009 | 22:19:22
|
Omdat ik mij er niet toe kon zetten ging ik naar mijn boyfrient: "Ik mis het bloggen echt heel erg!" Mijn boyfrient zei: "Dan ga je dat toch gewoon doen?"
Maar ik dacht er anders over na: Ik zit op school, dit blok gaat mij verdomd goed af, dat schrijven van achtergrond verhalen dus heb ik heel veel schrijfinspiratie over om gewoon wat in het wilde weg te lullen. Ik dacht mijn heil te vinden in Twitter. Neen. Dat werd hem niet. Ja! Het is wel leuk, maar het werd hem niet qua lange betogen, eindeloze relazen en hartbrekende uitspattingen die minder dan die 140 tekens bevatten. Och gut... Ben ik lang van stof? Een eindeloos zeikend oud wijf aan het worden wie nog niet eens in haar middelbare leeftijd zit? God-doe-mij-niks-aan-maar-toch (verbastering van het godslasterende meest gebruikte woord wat afgekort wordt met gvd).... Ik besef mij dus bijzonder goed dat dit een grote kans berg afwaarts is... Of bergopwaarts als het bejaardentehuis met de beloofde gereaniums mijn kamer heeft geplaatst op de zestiende verdieping. Maar dat zijn feiten die er in dit geval niet toe doen. Niet voor jou (wel voor mij, ggggggrr).
Ik moet gewoon zeuren. Maar ik wil ook niet beneden verwachting zeuren. Of enthousiasmeren, iets wat ook vaak naar voren komt. Laten we eerlijk zijn: als je iets hebt gedaan of bereikt, dan wil je dat eigenlijk van de grootste toren schreeuwen. Dit is mijn toren: mirandanijboer.punt.nl. Helaas geen consequente toren, maar ik ga deze toren wel weer leven in blazen... want ik mis het! Hurray!
|
|
|
|
Schrijfinspiraties
Gewoon wat
|
18 Mei 2009 | 10:47:24
|
Wat een rust hè? Ja, dat klopt. Ik heb mij ertoe kunnen zetten om mijn schrijfinspiraties te combineren met een leuk verhaal. De rust is dus A: omdat ik al veel schrijf op school en B: ik doe een poging boek schrijven. Of het lukt weet ik niet..... Maar ik dacht 'Ach Miran, give it a try'!
I'll keep u posted! |
|
|
|
Levensverwachtingen
Gewoon wat
|
27 April 2009 | 10:19:29
|
"Ketelman, mijn ketel maakt godslasterende geluiden.."
"Oh.. en weet je ook wat voor geluid ongeveer?"
"Ja hoor... huuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu..." (heel hard!)'
"Dat zijn de driekleppers.." (ofzo)
"Ah en hoe zit het met mijn levensverwachting? Is die nu aanzienlijk korter en kan ik verwachten dat hij gaat ontploffen?"
"Nee mevrouw, er is niks aan het handje. Het zijn de driekleppers of misschien de kraan."
"Kunt u mij verzekeren dat ik niet het loodje ga leggen dit weekend?"
"Ja hoor, we komen na het weekend wel kijken."
De Ketelman kwam binnen en in één oogopslag zag ik het kapotte raam bij de voordeur. Og gut, daarvan gaan de buren denken dat ik dat heb gedaan. Toen ik mijn balkonnetje wilde schoonmaken kwam buurvrouw één al verhaal halen: "Wat is daar gebeurd?"
Mijn imago sucks hiero in de flat...
|
|
|
|
Louwes pakt uit
Polefitness
|
24 April 2009 | 08:57:43
|
Woensdagavond was ik voorzien van oppas. Dan heb ik vaak de neiging om even de deur uit te gaan. Deze woensdag deden wij dit ook weer, maar deze woensdag was er iets spannends op tv. Althans, vriendlief met zijn rechtenstudie en ik met mijn journalistieke studie, dan is het een múst om meneer Louwes te volgen. Dit heb ik dus gisteravond gedaan via Uitzending gemist.
Hoe liggen de feiten? Bij Nu.nl niet helemaal juist. In hun bericht: "Louwes heeft een celstraf van twaalf jaar uitgezeten voor de moord op de toen 60-jarige weduwe Jacqueline Wittenberg uit Deventer."
"Louwes werd in november 1999 gearresteerd, twee maanden nadat de weduwe in haar woning was gewurgd en doodgestoken."
Nu heb ik bij Nu.nl al wel vaker wat foutjes gevonden en ik geloof dat dat in iedere krant of op elke site wel voorkomt. Dit vond ik wel een grappige. Volgens Nu.nl heeft hij twee jaar in de toekomst vastgezeten. In 1999 gearresteerd, dan zou hij in 2011 vrij moeten komen. Dat klopt niet, bovendien zit je in Nederland maar tweederde van je straf uit. Dat zou betekenen dat hij dus al veel eerder vrij is gekomen, wat dus ook klopt. Voor de duidelijkheid: sinds woensdag mag Louwes weer met de pers spreken. Hij is dus allanger vrij en werkt alweer gewoon!
Ook John van den Heuvel kon er wat van. Hij sprak in een interview met de heer Louwes als allereerste. Het geldbedrag kwam hier ook even ter sprake. De Telegraafjournalist plakte daar dan gewoon maar even een nulletje achter. Bijzonder!! Daar waar de heer Louwes in Pauw en Witteman nog in het bezit zou kunnen zijn van 400 duizend gulden, was dit bij John van den Heuvel al 4 miljoen! Waar die 400 duizend dan vandaan komt, ik heb werkelijk geen idee en daar heb ik te weinig voor gevolgd. Ik weet wel dat hij die ochtend 20.000 euro contant moest storten. Er wordt nogal cynisch gedaan over dat hij die op een eigen rekening stortte, omdat die stichting nog niet in het leven was geroepen en hij geen derden rekening kon openen. Ik vind dit een begrijpelijke zet, hoewel het met oog op de moord wel een beetje raar is.
Dan het Nederlands Forensisch Instituut. Allereerst is een Amerikaanse DNA-onderzoeker aan het woord bij RTL exclusief (of was het Pauw en Witteman?). Hij gaf aan dat de hoeveelheid DNA dusdanig weinig is, dat dit niet tot een veroordeling had mogen komen. Ik probeer mij even in te denken, als je staand samen over een brief gebogen staat kun je een keer niezen en heb je speeksel overgebracht. Je zegt gedag en geeft elkaar een hand of wat dan ook. Ik vind het dan ook bijzonder dat de andere kledingstukken die mevrouw Wittenberg aan had TIJDENS de moord, dat deze zijn verdwenen. Nog spannender: pas VIER jaar nadat de blouse onderzocht was, werd nog spontaan een bloedvlek in de nek gevonden. Dat vind ik nogal raar. Dat is dan toch ook een teken van een slecht onderzoek, wat in deze zaak nogal gek is als het om wurging gaat. En belangrijker: het vest en de broek zijn nooit onderzocht. Wat ze dus aan had. Kom nou...
Het mes zou het moordwapen zijn geweest. Maar op het mes is, als ik Louwes mag geloven, geen spoor gevonden van het vlees van mevrouw Wittenberg. Ik ga er even vanuit dat de heer Louwes hier waarheid spreekt. Waarom? Om de simpele reden dat hij gelooft wil worden. Dan moet hij niet nu met onzin aankomen, want dat haalt ook in no time de pers en zijn hele geloofwaardigheid -voor zover hij die heeft gekregen- is naar de klote. Dat is dus een beetje gek aan het moordwapen.
De telefoonpaal is natuurlijk ook een gek verhaal. Louwes verteld dat hij vanaf 't Harde heeft gebeld met mevrouw Witteberg om een bedrag aan te geven. Dat bedrag staat genoteerd en inderdaad: dat kan prima in zestien seconden. Het wordt nog prachtiger: in eenderde (nu hoop ik dat ik de feitjes nog goed heb) van de telefoongesprekken, wordt een signaal door een andere telefoonpaal opgepakt. Het gaat daar nog wel eens mis, omdat dit handmatig gebeurd. Ik vraag me dan ook af of je dit dan als bewijs moet aan gaan voeren.
Toen ik vroeger naar Peter R de Vries keek was ook ik overtuigd van de moord op mevrouw Wittenberg gepleegd door de heer Ernest Louwes. Ik ben hier steeds minder van overtuigd, hoewel ik zijn blik in zijn ogen wat kil vind. Waarom zou hij zoveel jaar na dato nog steeds zo schreeuwen naar de pers? Hij heeft inmiddels een baan, zijn leven weer op orde en gaat nu van de hoogste daken zijn onschuld schreeuwen, terwijl dit allang niet meer noodzaak lijkt. Ik vind het nogal een moeilijk verhaal. Maar ik heb me gedurende Pauw en Witteman wel geïrriteerd aan die rotkop en karikatuur: Maurice de Hond. Die had cabaratier moeten worden joh. |
|
|
|
En toen viel ik
Verhaaltje
|
24 April 2009 | 08:20:40
|
Ik mag graag wippen op mijn stoel. En dan bedoel ik het hier niet vanuit erotisch uitgangspunt -de toon is gezet-. Zo ook nu. Soms.. weet je gewoon dat je gaat vallen. Soms zie je uit je ooghoek een glas vallen waarvan je weet: 'Ik kan nu wel in beweging komen, maar dat zal verspilde moeite zijn, want ik ga het glas niet meer op kunnen vangen." Mijn rugleuning kwam steeds dichter bij de grond en ik wist mij nog nest vast te houden aan omstaande tafels. Enkele blikken kwamen mijn kant op en diverse mensen begonnen te lachen.
Ik heb ook een beetje faalangst. Ik heb er vaak een hekel aan om in het middelpunt van belangstelling te staan in een kritische omgeving. Ik zeg liever niets -tot ik iets zeker weet- in plaats van te blunderen. Maar ook in andere dingen komt dat tot uiting. Als ik een tentamen moet maken -nu leer ik nooit denderend veel hoor, eigenlijk bar weinig- ben ik bang om af te gaan. Als ik gewoon een potje met iemand aan het tennissen ben, zonder dat het om punten gaat wil dat prima lukken. Maar het moment waarop de teller gaat lopen lijk ik een imbiciel. Ik kan nog geen bal raken en raak gefrustreerd. Goed nieuws: alles gehaald. Van die tentamens dan.
*BLIEP BLIEP* Goddank mag de eerste alinea vanaf nu bestempeld worden als 'foute droom'. Het was er weer zoéén hoor! Ach, gelukkig viel ik dit keer niet van de trap  .
Suf stap ik mijn bed uit en luister naar de wijze woorden van mijn kleine zoontje. Voor mij redelijk heldere taal, voor een ander waarschijnlijk een buitenaards gebrabbel. Mijn vinger drukte de grote knop in van mijn Senseo-apparaat en deze begon op te warmen. Koffiezetten met dat ding is al sinds enkele maanden behoorlijk spannend. Allereerst begaf de tweekopskoffiepadhouder het. Nu kan ik maar met éénkopskoffiepadhouder bakkies zetten. Dat is niet echt een probleem, dat was het wel met de verjaardag van Jordy. Maar: het houd je van de straat. Behalve het lastige verhaal van de koffiepadhouder heb ik ook spannendere momenten bij het koffiezetten. Soms maakt hij namelijk een heleboel kabaal en trilt ie als een gek. Van water is dan geen spoor te vernemen, laat staan van koffie. Dan druk ik het apparaat snel uit, wacht een paar minuten en probeer het dan nog eens. Vaak wil het de tweede en anders de derde keer al wel. Ik ben blij dat ik in het senseo-traject zit. Ik heb begrepen dat het apparaat bij sommigen al eens uitelkaar geknald is. Ik kan je wel vertellen: mijn apparaat was heeeeeel close! Spannende ochtenden krijg je daarvan. Nu rest mij nog wel de vraag: hoe ga ik koffiedrinken als alle onderdelen uit het apparaat zijn en bij Philips liggen? |
|
|
|
Achter de schermen bij RTL4 ontbijtnieuws
Verhaaltje
|
10 April 2009 | 11:33:09
|
Heenweg
Het was half 2 in de nacht, toen mijn vreselijk wekker mij probeerde te wekken. Dat is zijn taak, ik vind het een vervelende taak. Ook dit keer, maar als een automaat stapte ik mijn bed uit en sjokte naar het Senseo apparaat. Ik mag dat apparaat heel graag, hij heeft namelijk iets leukers voor mij in petto.
Met de ogen letterlijk en figuurlijk op half 3 nam ik de laatste slokken. Het donkere van de nacht omarmde mij verwelkomend en het temperatuurtje was verrassend prettig. Brr brr: "Ik heb een witte peugeot, stap niet bij een ander in!" Dit was een heeeeel wijze les, die had ik niet voorzien. "Och gut, net op tijd!" Of iets in die trent stuurde ik terug. Toen de witte auto aan mijn horizon verscheen begon ik te springen op straat. Er was tenslotte toch niemand die dit kon zien, behalve zij.
*Bliep* Zo prachtig als het van de voorkant uit ziet, zo industrieel ziet het Mediapark er vanachter uit. Net als mijn kont op de wc-pot, puur industriele stoffen die eruit komen. *Slechte grap* De auto vloog in het slot. Aan de muur boven hing een kunstachtig ding van Stan Storimans. We liepen een luxe kantine binnen en vervolgens een behoorlijk goed verzorgd rookhok. Koffie en roken, wat wil je nog meer om half 4 's nachts -voor de mannen: op seks na-.
Hoe dat gaat
Voor ik het wist zat ik in een andere wereld. De wereld van het nieuws en de wereld van uitzendingen. Deze wereld leeft dag en nacht. De hoofdredacteur had voor de redacteuren een draaiboek klaar liggen en daar mochten zij ieder twee onderwerpen opeisen. Het nieuws wordt doorgelezen en vervolgens wordt er getikt. Dit zijn de zinnen voor de nieuwslezer, in dit geval Femke Wolthuis. De handige ict telt uit hoeveel seconden de gesproken tekst zal kosten. Er moet uiteraard binnen enkele seconden gebleven worden. Nu was het tijd voor beeldmateriaal. Van het andere item kwam het beeldmateriaal pas om half 6 binnen. Rond kwart over 6 vond ze een mooi tijdstip om alles af te hebben. Een eigen deadline stellen vindt ze handig, want als er ergens anders nog hulp nodig is of andere dingen tussenkomen, heeft ze haar handen "vrij". Bij een andere deadline werd onder het beeldmateriaal ondertiteling erin verwerkt.
Live
Het lijkt bijna ongelovelijk, maar het monteren van de filmpjes, het maken van de teksten en het inelkaar zetten van zo'n uitzending rooft gewoon tijd! Voor ik het wist was het half 7. De uitzending was met een kwartier: "Denk je dat ik nog even kan roken?" Waarop het antwoord: "Ja joh, makkelijk het duurt nog een kwartier." Ik vond het zelf heel spannend, want wat nou als er wat mis ging? Bij een andere redacteur zat het geloof ik nog niet goed met beeldmateriaal. Dat was spannend. "We hebben nog drie minuten, ga je mee naar de studio?" De spanning was om te snijden -voor mij dan, ik geloof dat ik de enige was die het spannend vond-. Er werd nog even gevraagd waar het andere filmpje bleef. Ik dacht: oooh nee... dit gaat mis! De uitzending begon en heel stil keek ik naar Femke en naar Linda. Zij regelde de autocue. Dit is het beeldscherm waar de tekst voor de nieuwslezer op staat en voorbij rolt. Ik probeerde zo zacht mogelijk adem te halen en ineens hoor ik: "Hoe zit dat met het filmpje?" Ik snapte er niks van. Mijn god, dit is een live-uitzending wat gebeurd hier! Er werd gelachen door Femke en Linda: "Ze zijn weer aan het ouwehoeren in de regie." Dit vond ik heeel, heel, heeeeeel raar. Maar dit was dus op het moment dat er een ingesproken filmpje draaien. Er volgde weer stilte en Femke ging weer verder.
De regie
Totaal perplex liep ik de studio weer uit. Met een paar minuten zou er weer een uitzending volgen, nu eerst ff koffie. Het is minuten werk en dat verbaasd me. Maar nu iemand anders die autocue ging doen, stapten we naar de regie. Vier jolige kerels tegenover een grote wand met beeldschermen en de wereld aan knopjes en schakelaars. Zo vreselijk veel, dat een dj hier een stijve van zou kunnen krijgen (echt waar).
En daar gingen we weer. Wederom live. Dit was het meest bizarre moment in mijn leven geloof ik. Althans, voor zover ik nu ff kan bedenken. Terwijl er wordt geouwehoerd en gedaan, wordt er met knopjes geschoven. De één na de andere grap: "Heeee Camiel, ben je daar weer ouwe zeikerd!" Camiel Eurlings verscheen in beeld en een andere dame met een vreselijk groene trui. Ik ken nog niet alle tweedekamer leden, dus mijn excuses hiervoor. "Heee mooie kroppen sla op je shirt!" Ondertussen werd Ronald (ik kan niet op zijn achternaam komen, die van de files ;-)) de gek aangestoken. "Jij ben aan de beurt vier drie twee.." Hij heeft een oortje in en staat in verbinding met de regie. In de regie kamer werd met propjes en pennen gegooid. Ik stond steeds meer verbaasd, want we zaten toch écht nog steeds in een live-uitzending en alles valt en of staat in de regie op dit moment. Ik heb met grote verbaasde ogen zitten lachen en gedacht: "Wat gebeurd hier in godsnaam." Terwijl Ronald vertelde hoe de files ervoor stonden werd in zijn oor gesmoesd: "Oh ja joh? Interessant.. .Goh, das ook wat." En ga zo maar door, maar hij versprak zich niet!
Alweer bijna klaar
Ineens waren we een paar uur verder. Nog even roken, koffiedrinken en nieuws bekijken. Rond de klok van 9 uur moest er weer autocue gedraaid worden en zat ook Roderick Veelo klaar. Nog niet in beeld, maar zodra Femke klaar was, kwam er een leuk beeld voor de kijkers geloof ik en vervolgens zat Roderick daar ineens.
Voldaan en moe kwam ik thuis. Wat was mij toch gebeurd. Wat heb ik in godsnaam gezien. Even een uurtje slaap kon ik wel gebruiken en ineens was het 16:00 uur in de middag. Tijd om bed uit te gaan. Het was een waanzinnige en leuke ervaring. |
|
|
|
|
|
