Maarliefst vier jaar geleden kwam mijn kleine kleuter ter wereld -toen uiteraard als kleine baby-. Als ik terug denk aan die dag, kan ik daar niet vrolijk van worden. Dat heeft niks met Jordy van doen, maar meer met hoe vrouwen moeten lijden om hun kind in de armen te nemen. Ik haat bevallingen. Het is goor, je sterft van binnen en iedereen zegt: "Dat vergeet je zo weer." Nee mensen, ik ben dat   nooit vergeten. "Je hebt het er allemaal voor over!" Ja dat klopt, maar of ik dat nu graag nog eens wil? Voor nu denk ik: NOOIT! Maar ben blij dat er een kleine guppy van me rond loopt.

 

Ik ben geen baby-mens. Van een ander vind ik het leuk, maar zodra er zo'n half verteerd zuur kwakje op mijn schouders terecht komt, mag het terug naar de moeder. De baby-tijd van Jordy vond ik dus ook best suf. Je bent net een verpleegster. Natuurlijk is het hartstikke mooi en lief, maar geef mij maar interactie met een kind.  

 

Toen hij één werd, vond ik dat al een stuk leuker. Het lijkt alsof je dan meer kan genieten, zo voelde ik dat. Toen woonde ik nog bij mijn ouders en deelde dat met hen, zijn verjaardag. Dat gold ook voor zijn tweede en zijn derde verjaardag was hier in de flat met mijn toenmalige vriend waarmee ik samenwoonde.  

 

Dit jaar werd ik alleen wakker. Dat is raar! Net als dat het raar is om alleen je kind voor het eerst naar de basisschool te brengen. Niet altijd even leuk, omdat er simpelweg niemand direct naast je is waarmee je dat kan delen. Dat is niet altijd tof. Maar het heeft ook zo zijn voordelen. Je hoeft namelijk ten opzichte van niemand verantwoording af te leggen.

 

Wat mij betreft vier ik al zijn volgende verjaardagen alleen met hem. Want het heeft best wel wat!

Een grote knuffel en een kus op de wang. Wauw, dat was lang geleden..

 

"Ik krijg wel steeds te horen dat ik een dikke kop heb gekregen!" Dat kon ik maar moeizaam ontkennen, dus ik reageerde er niet echt op. Ja, de kleine smalle jongen wordt een man! En zo zal hij ongetwijfeld ook naar mij hebben gekeken.

 

Tom was een jongen, waar ik vroeger veel puberaal mee stond te zoenen. Maar gelijktijdig waren we ook goede vrienden. Na schooltijd draaiden we elkaars huisnummer en konden we uren aan de telefoon hangen. De avond voor hij vertrok naar Amerika, brachten we samen door. Het was best verdrietig dat hij weg ging. Maar ook vanuit Amerika belde hij nog een paar keer. Daarna was het sloes. Te duur. Toen hij terug was, hebben we wederom afgesproken. Dit keer zou hij op korte termijn naar Zuid-Korea gaan.

 

Gister kwam hij dan weer langs. Hij is twee weken (zitten er al bijna op) in Nederland en natuurlijk moeten we dan weer even bijpraten. Raar om te zien dat beiden een stuk ouder zijn geworden, maar wel nog de vriendschappelijke klik hebben. Onwennig? Nee, valt wel mee.  

"Weet je nog in Clouseau?" Hij begon te lachen. Ja inderdaad. Er stond in die kroeg een pc in de hoek. Dat was nog de tijd waarin ICQ heel hip was. Zonder daadwerkelijk de letters in te tikken, tikte hij: "G a j e m e e n a a r h e t p a r k ?" Daar zoenden we dan als kleine kids en gingen vervolgens weer terug naar de bewuste kroeg. "We hebben toch ook verkering gehad?" Waarop ik: "Ja, maar dat was maar een week of drie volgens mij." Maar daar konden we het niet over eens worden: "Echt niet, dat was volgens mij wel een paar maanden hoor." Dat hebben we inderdaad gehad, maar besloten toen dat vriendschap veel beter zou passen. Daar ben ik het nog steeds mee eens.

 

Waarschijnlijk probeert hij nog een gaatje vrij te maken om nog even wat te kletsen en dan gaat hij weer terug naar Zuid-Korea. Bijzonder hoor. "Als ik ooit kom te overlijden, mag je niet aan Char vragen om contact met me te zoeken hoor! En dit nummer zul je op mijn begrafenis horen!" Mooi onderwerp ook! Ik hoop dat hij snel weer naar Nederland komt, om weer bij te kletsen.  

 

Bron: http://i169.photobucket.com/albums/u237/brokn68/nerd46422fm3.jpg  

 

Social networks, digitalisering. Sociaal gezien biedt het best wat leuke dingen. Allereerst zie je klasgenootjes uit je basisschooltijd terug op Hyves. Wakker worden met Twitter is ook erg "gezellig" en altijd een back-up van de leukste foto's online. Top!

 

Maar wat wil nou. Hyves kan ook voor botsingen zorgen. Zo heb ik eens behoorlijk hoog in de meest gelezen blogs op Hyves gestaan en dat was niet omdat het over koetjes en bijtjes ging. Zo zit dat ook met vrienden zijn met iemand. Als je iemand verwijderd, dan vind je iemand écht niet aardig. Ik heb laatst zelf iemand verwijderd, maar dat kwam doordat ik heeeeeel boos was en mij tot op het bot vernederd voelde. Soms heb je ook mensen in je Hyves staan, die er semi-verplicht in staan. Mensen die je eigenlijk wel erin móet hebben, omdat je onlosmakend een "band" hebt.  

 

Nou ben ik laatst dus door twee van dat type verwijderd. Ikzelf vind dat best grappig. Want dat betekend dat er over gesproken is: "Zullen we samen Miranda verwijderen?" Waarop ze glunderend samen eens bleken te worden. Ik zie het voor mezelf als overwinning en van hen een zwakte. Leuk dat zij het hebben gedaan, we denken er hetzelfde over. Maar sommigen blijven hangen. Het is dus erg leuk om te zien dat er op foto's van een aantal kindjes met hartjes en vol lof gereageerd wordt, terwijl mijn zoon die woorden klaarblijkelijk niet waard is. Ik lach mijn billen uit mijn string. Als ik ooit zo kinderachtig zou eindigen, kan iemand mij dan een touw aanbieden?

Dag 1

Voor je het weet, worden kleine baby's groot. Het leek redelijk ver weg, maar stomweg is het dan ineens zo ver: Jordy naar school. De nacht voorafgaand aan zijn eerste schooldag was een ramp. Meneer sliep slecht en wilde graag bij mama in bed. Ik vond het goed, gewoon omdat het zo spannend voor het mannetje is.  

 

 

 Dag 1 - Heenweg ging als een tiet!

"Goedemorgen prinsje, wat ga je vandaag doen?" En er volgde een suf, maar wel vrolijk antwoord: "Naar schooooool!" Hij leek er zin in te hebben. Wassen, wakker worden met tv, broodje eten, appeltje schillen, drinken klaarmaken en daar gingen we. Hij had er zin in en het was natuurlijk fantastisch om alle kinderen hier richting school te zien gaan en hij liep mee!

 

Helaas had hij nog geen stoeltje met zijn naam, maar er werd even snel een stoeltje voor hem klaar gezet. Hij ging zitten en toen de bel ging -dan moeten de ouders weg- liep ik richting uitgang. Een brok in mijn keel, maar gelukkig zag ik de kuiltjes in zijn wangen opkomen en wierp hij mij een lief glimlachje toe. Met de tranen in mijn ogen verliet ik het gebouw. Slikken! Eenmaal thuis, even wat traantjes weggepingd. Het is verschrikkelijk om je kind zomaar achter te laten.

 

De minuten leken voorbij te kruipen en dat terwijl ik hem pas ruim drie uur later op mocht halen. "Mamaaa!!" Al springend kwam hij op mij af. "Ik ben heel lief geweest vandaag!" De juffrouw beaamde dat en vertelde dat hij het heel gezellig had gehad.

Dag 2
Vanmorgen wekte ik het kleine kereltje wederom met de woorden: "Goedemorgen prinsje, we gaan vandaag weer naar school!" Gister leek hij er nog erg veel zin in te hebben, vandaag was dat even andere koek. Hetzelfde riedeltje als dag één.

Brullen! Schreeuwen. Ik besloot hem te belonen: "Dan krijg je een cadeautje na schooltijd!" Maar zelfs het cadeautje kon hem gestolen worden. Oké, dat zou erg worden. En dat werd het lieve mensen, het wérd erg. Ik liep naar de voordeur terwijl hij hulpeloos jankte. Al schreeuwend de trap af en ik sleurde hem mee. Ik kon niet anders! Als we later zouden komen, mocht ik geen boekje meer met hem lezen in de klas. Dat vond ik al helemaal geen optie.

 

Met een schreeuwend kind aan de arm wandelde ik de school binnen, hing zijn jasje op en we liepen naar zijn stoel. Nu had hij zijn eigen naam erop. Het interesseerde hem geen sier. Hij werd rustiger en ik veegde zijn traantjes weg. Wat vreselijk zeg. Hij ging lief zitten voor de juffrouw en ik moest weg, de bel ging. Ik zwaaide, dit keer geen kuiltjes of een klein glimlachje. Snel! Wegwezen, voordat ik zelf zou staan janken.  

 

 

Dag 2, arm kindje... Hij kijkt zo sip opzij!

 

Ik haat dit gedeelte van zijn leven. Gadverdamme! Gelukkig mag hij morgen op zijn verjaardag thuis blijven. Nog twee uur en een kwartier mag ik em weer ophalen. Geloof me, dat gaan twee zware uren worden!

Om dan toch het één en ander goed af te sluiten, moest er gedronken worden in de binnenstad. Heel raar, maar er zijn dan toch mensen die op het idee komen om naar de Bloopers te gaan. Het is niet mijn favoriet. Meestal kom ik ook niet binnen, gister ook niet. Wedden dat ik met een kort rokje wel binnen zou komen?

 

Bloopers vind ik een ongelooflijke kuttent -toen ik dat eens in de rij schreeuwde mocht ik ook niet naar binnen trouwens-. Het gehalte 'normale' mensen ligt er naar mijns inziens laag. Zeker begin van de avond. Er lopen -op zaterdag- hitsige boeren met grote bierbuiken en te blote meiden die maar één ding willen: seks! En ik verwoord het nog netjes, omdat ik niemand tegen het hoofd wil stoten.

 

Mijn boycot voor Bloopers is sinds gisteravond geboren!

Miranda en Kaj, nog drie minuten en dan zouden we beginnen. Foto: A. Klos

 

Met een kop koffie werd ik wakker en keek voor me uit: vandaag is het dan zover. Ik was niet heel erg zenuwachtig, maar wel onrustig. "Miranda, wat ruik je toch lekker. Hoe kan dat?" Ja ja, bedankt Norvell voor het geurtje. Nog even Hyves bekijken en daar de krabbel: "Ohja, het is trouwens live radio, want de voetbalwedstrijden zijn afgelast!"

 

Om half 11 stond Robin voor de deur met de auto die ons naar het Alphense zou brengen. Jasper volgde en daarop ook Norvell. Snel langs Daan en gaan met die banaan. In de auto stond een goede cd aan -de heenweg nog wel- en een beetje mee blèren maakte het best comfortabel die reis. Eenmaal in Alphen werd er wat roet in het eten gegooid door het Openbaar Vervoer. Wat een ramp, een botsing trein-auto liet ons omrijden. Dat is niet handig in een plaats waar je de weg niet kent. Na wat bellen, zoeken en vragen kwamen we dan toch aan in het centrum.Gelukkig zijn we op tijd vertrokken.

 

De techniek was druk bezig de zaal op te bouwen en ik verbaasde me toch over de kleine ruimte. En hier moest iedereen in? Met de naambordjes liep ik rond om deze uit te delen. Wachtend op wie er komen moest. Nog vijf minuten, maar iedereen stond nog rond gewoon. "Miranda, vraag jij even of de mensen op hun plek willen zitten?" De microfoon zag er ineens heel eng uit. Als een soort monster uit een griezelige film. Iedereen zat en ineens kreeg ik een black-out. Shit! Wat moet ik zeggen! Ik wist het heeeel goed, tot ineens iedereen op de plek zat/stond. Mijn benen begonnen te trillen en ik wist even niet waar ik het moest zoeken. Wat erg! Gelukkig zou Kaj de spits afbijten en het daarna overnemen.

 

Het eerste onderwerp zou aan moeten geven wat onder andere de knelpunten zijn van mantelzorg. De draagbare microfoon moest ik mij niet druk om maken, vertelde mijn collega Roelf. Toen ik richting de mevrouw van Participe liep leek de grond onder mijn voeten weg te ebben. Nu kon iedereen heel goed zien wat ik deed. Dat was erg.

 

 

Handige opstelling. Jo Schriek aan het woord. Foto: A Klos

 

Door de pauze kwam ik even op adem. Voelde me een piepklein beetje zekerder en dat hielp. Neemt niet weg dat ik nog steeds voldoende fouten maakte, maar goed. Dat lijkt me redelijk logisch voor zo'n eerste keer. Na de pauze zocht ik tevens meer contact met de geluidsman, wat ook leek te helpen. Ik deed mijn ding en er was nog maar een half uur te gaan. Daar kwam bij dat het tweede onderwerp Twitter was. Een stuk luchtiger een meer richting "gezellig lullen". Dat is ook een stuk makkelijk. Tot slot was het mijn taak om de lijsttrekkers van de politieke partijen het vuur aan de schenen te leggen met de stelling: "Er moet structureel één miljoen bezuinigd worden, waarop bezuinigt u?"

 

De zenuwen waren onder controle en dat maakte het makkelijker. Dat luistert ook een stuk prettiger. Echter, we hadden bordjes voor de politici. Een soort steuntje. Deze bleken te zijn vergeten en Roelf besloot ze nog snel neer te zetten. Maar omdat we een wekkertje hadden afgesproken met een irritant gerinkel, werd deze bij de eerste drie keer vergeten. Toch zette hij hem nog snel, waarop ik inhaakte: "Ik hoor een mobieltje!" Collega verontschuldigde met: "Dat is het wekkertje!" Ik ging verder en wéér ging het wekkertje! Dus daar haakte ik wederom op in: "Als ik nog één keer dat wekkertje hoor, word je meegenomen naar een donkere kamer." Hij had de hint niet helemaal door en wilde het opnieuw zetten, tot mijn collega hem uitlegde: "Ze wil het wekkertje niet!" Het was een hilarisch moment. Mijn zusje hoorde aan van een mevrouw uit het publiek dat ze vond dat ik dit goed had aangepakt: "Je moet er maar op komen zeg!" Leuk compliment! Ook door een stevig net-niet-dankjewel-knuffel gooide ik bijna collega in crime Kaj Elhorst op de grond. Iets te enthousiast, dunkt mij.

 

Het zit erop. Kaj, Arno, Miranda, Jasper. Foto: A Klos

 

Het zat erop en ik baalde van de fouten. Maar toen het publiek richting bar ging, kwamen er wat onbekenden op mij af die zeiden: "Dat heb je erg goed gedaan meid!" Dat was zoooooo gaaf!! Onbekenden, bedankt hiervoor!

 

Ik denk dat het de volgende keer een stuk makkelijker zal gaan. Gewoon omdat je weet wat je te wachten staat en ik denk dat de zenuwen dan niet zo slopend zullen zijn als dit keer. Gemengd denk ik terug aan mijn optreden, vooral omdat het zoveel beter kan. En ik wéét dat ik het beter kan, dat klinkt arrogant, maar dat gevoel heb ik.

 

Mijn redactie eveneens ontzettend bedankt. Ze hebben me super goed bijgestaan! Mijn complimenten en ik kijk waaaaaaanzinnig uit naar 27 maart, de volgende Talkshow!

Vanmorgen werd ik wakker. Liep naar het senseo-apparaat voor een bakje van Kanis en Gunnink en dook weer mijn bed in om Twitter te bekijken.Ik was dus al vijf minuten wakker toen ik me ging bedenken wat ik vandaag allemaal moest doen: Shit! Morgen!  

 

Morgen gaat het dan zo ver zijn. Na de melding van collega's dat we ons "script" maar beter konden verschuren -waar we maar vijf uur aan gewerkt hebben- voel ik me wat minder zeker. Anderzijds ook wat zekerder. Omdat ik weet dat ik -vooral onder zenuwen- toch wel mezelf eruit lul. En het is nog mooier, ik moet een ander laten "lullen". Waar ik wel bang voor ben, is dat we elkaar in de weg gaan zitten doordat we als duo (Kaj Elhorst is partner in crime) gaan presenteren. Ik ben bang elkaar in de weg te zitten als het ware. Daarom was het "script" wel handig, zodat je wist wanneer iemand de touwtjes in handen neemt.  

 

Mijn zekerheid is dus als sneeuw voor de zon verdwenen en ik zit te piekeren hoe ik me kan voorbereiden. Ik denk dus dat ik alleen na ga denken over hoe ik bepaalde dingen te weten wil komen, maar dan met de juiste bewoording. En natuurlijk de intro's hardop herhalen? Zal dat genoeg zijn?

 

Ik ben niet eens echt zenuwachtig, doordat het zo onwerkelijk lijkt. Toch vraag ik me af: hebben we voldoende voorbereid?  

 

Morgenmiddag rond 12 uur half 1 zal Robin voorrijden in een rode auto. Zonder rode loper dat wel. Met zes man sterk (Robin, Norhelio, Jasper, Norvell, Nadjahra en ik) zullen we plankgas naar Alphen rijden. Raar idee. Volgens mij kun je mij morgenochtend bijelkaar vegen hoor! Maar ik hoop echt te gaan knallen. Wellicht dat ik het nog goed kan leren ook! Ik heb er in ieder geval zin in. Ga duimen voor me!

 

16:00 uur - 17:00 uur De Alphense Talkshow

Theater Castellum

Uren slaap: 5
Uren reizen: 6,5

Uren vergadering: 1,5

 

6 Uur, stipt! Een prachtig deuntje sneed door de rustige slaapkamer. Onderbrak mijn gesnurk en probeerde mij duidelijk te maken: Je moet er nu uit! Ik had er zo'n zeven gezet, dus ik luisterde in eerste instantie niet. Na een kwartier á twintig minuten besloot ik gehoor te geven aan mijn jengelende telefoon. Koffie, sigaret, lampjes aan op de slaapkamer, Twitter en make-up. Goedemorgen donderdag! Bedankt, woensdag voor een fijne avond in de kroeg.

 

"Die jongen was hartstikke knap Miranda! En jij zeikt hem af.." Dat zijn juist degenen die je af moet zeiken als je het mij vraagt. Even dat ego wat krenken. Twitter. Ik vergeet natuurlijk Twitter. Om 7 uur vanmorgen waren er dus al mensen actief op Twitter. Digitale gezelligheid in de ochtend ter compensatie van de ontbrekende muziek.  

 

Natuurlijk moest ik van alles nog op het laatste moment pakken, waardoor ik lichtelijke stress voelde opkomen. Ik probeerde op mijn hakken dapper over de spekgladde wegen te "rennen". Dát lieve mensen, dát moet je NIET doen. Ik deed het toch en wonder boven wonder haalde ik de bus. Althans, ik zag een jongen staan, hij zou dus nog niet geweest zijn. Shit, waar had ik mijn ov? De tijd drong en ik besloot om toch mijn tas overhoop te gooien. De bank was vrij en daar lagen mijn spullen. Het zijn er veel. Verspreid over het bushok-bankje. Geen ov. Lichte paniek. Rommelen tussen papieren en daar lag hij dan, tussen de bladzijdes van mijn boek.  

 

Maarliefst tien minuten te laat kwam de bus rustig aanrijden. Het was écht glad en de bus overvol. Achter mij hoorde ik een zakenmannetje mopperen: "Ik snap dat het glad is, maar hij zou best wat harder kunnen rijden. Zo mis ik dus de trein, dit is minutenwerk!" Het missen van de trein lijkt mij doorgaans minutenwerk. Maar ik besloot niet te reageren. Al haalde hij het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik hoop dat hij vandaag nog onderuit is gegaan en daarbij nog een mooie scheur in zijn strakke pak heeft opgelopen of een krasje op zijn arrogante gezicht.  

 

De trein gemist. Half uur wachten. Roken. Volgende trein. In Utrecht kwam dan hét bericht. Geen treinverkeer naar Leiden. Wat dus betekende dat ik een alternatieve route zou moeten nemen. Ze raadden aan om via Schiphol te gaan. De trein naar Schiphol was levensgevaarlijk. Terwijl we ergens in de achterbuurten van Amsterdam vaart minderden, bleek de conducteur te zijn vergeten om de deuren te vergrendelen ofzo. Een man met haast bazelde dat hij eruit moest, gooide de deur van de rijdende trein open (een deur met handvat, overal zat ook roest enzo). Het is een wonder dat hij zonder kleerscheuren het perron haalde. De deur bleef open en sloot toen we verder gingen naar Schiphol. Bizar!

 

Dat ene treintje, moest dus voor zo'n vijf andere treinen de passagiers opvangen. Je kan je dus wel voorstellen dat dat in de ochtendspits achterlijk druk is. Eenmaal op Schiphol belde collega Kaj: "Je moet de bus pakken op Schiphol." Waarop ik: "Ik sta dus nu voor de trein naar Leiden! En ik heb geen idee waar ik de bussen kan vinden op Schiphol." Al bellende vond ik de weg naar de bussen. Maar.. Dat zijn heeeeeeeeel veel bushaltes. En er vertrekken ook heeel veel verschillende bussen bij één halte. Een vriendelijke taxichauffeur vertelde hoe ik aan bustijden informatie kon komen. En zo vond ik ook de juiste halte. Hoelang ik moest wachten? Joh, ik had em net gemist. Het was 5 over 10. Ik had dus anders al een half uur bij de redactievergadering gezeten. De bus zou om half 11 gaan. Dat was naadje.

 

Al lezend en Twitterend wachtte ik op de bus. Wat mijn verbazing schepte? Ik wist -eenmaal in Alphen, twee uur te laat- nog hoe ik naar het centrum moest lopen ook en erger: ik wist Castellum te vinden. Geniaal! Bijna overhoop gereden door een bus, daar mogen ze dus wel rijden in de binnenstad. Dorp! Na een reis van 4 uur, kwam ik dan eindelijk aan. Kwart over 7 vertrokken, kwart over 11 bij de collega's. Horror.

 

"Ja, jullie voorbereiding Miranda. Daar moet je niet meer naar kijken." Dinsdag hebben we daar enkele uren dapper voor gezeten. "Ja, want je moet je niet zo voorbereiden en de intro moet ook anders." Dus, daar ging vijf uur werk naar de filistijnen. Ik overweeg een wraakactie.

 

Ze reden weer. Half 2 stond ik op het station in Alphen. De wissel bij Woerden scheen gemaakt te zijn en ik kon veilig via de normale wegen/stations/perrons naar Utrecht. Eenmaal in Utrecht stuurde ik nog een hele stoere tweet: "Het mooie aan Utrecht: de trein naar Zwolle!" De trein was één minuut te laat, toen nog één, toen nog één en daar kwamen de rode lettertjes: "De intercity naar Groningen heeft een vertraging van 35 minuten." NEEEEEEEEEEEE. Al met al duurde de terugreis ook gewoon 2,5 uur. Hoelang dat normaal duurt? Iets meer dan 1,5 uur.  

 

Natuurlijk geen aansluiting met de bus. Een colaatje gedronken op station. Ik stapte in de volle bus. Wilde uitstappen bij de halte, een mevrouw met een zware koffer/tas had het moeilijk en ik hielp haar. In nog geen paar seconden brak haar tas los van haar wieltjes en lag het overhoop. Ik mocht haar niet helpen en zij voelde zich lullig: "Nee geeft niet, die tas was al stuk!" Waarop ik: "Kom ik help je even." Ze stond erop dat ik dat niet deed. Wat zat daar in die tas? Toen ik halverwege de straat was, zag ik hoe haar zoontje met twee zware boodschappen tassen sjouwde. Ik voel me er nog lullig onder dat ik niet nóg harder doorzeurde om haar te helpen.....

16:00 uur thuis.

16:05 koffie drinken met Norhelio
16:13 Ruzie maken om wie het beslag voor de pannenkoeken maakt.

18:00 eten!

18:45 bankhangen en hoofd legen

Een dilemma. Carnaval 2010 begint op 14 februari dit jaar. Dat is best vroeg, maar ben blij dat het die week is, want dat is nog nét even wat vroeger in de maand. De laatste restjes zijn doorgaans vrij zuur.  
In mijn jongere jaren heb ik dit fenomeen al onbewust aanbeden. Ik hield altijd al van verkleden, ook mijn moeder pakte behoorlijk uit als we weer eens verkleed op school moesten komen. Dat waren altijd de leukste dagen op school.

 

In 2001 zat ik met mijn vriendin Laura bij haar tante. Ik had mijn diploma binnen en ook zij mocht het afhalen. De jongens -die leefden toen nog- weken nooit van onze zijde en ook zij deden dapper mee met diploma afhalen en wijntjes drinken op de kosten van school. "We willen graag een toneelstuk opvoeren. Assenpoester. En dan zouden we het leuk vinden als jullie daarin ook mee doen." De jongens hielden zich stil, maar ook zij waren al wat wijntjes verder: "Ja en jullie jongens. Het lijkt me wel wat voor jullie als jullie als prinsessen gaan op het bal." Ze werden voor het blok gezet. Uiteindelijk konden ze er achteraf nog onderuit. De toneelclub werd een mengeling van mijn familie en dat van Laura. Daarnaast nog wat kennissen.

 

Een tante van mij ging als koningin naast een ellenlange koning. Het was geen gezicht, maar zoooo gaaf. Ik moest een Oostenrijkse prinses voorstellen. Had twee knotjes aan de zijkant van mijn hoofd, omringd met een blonde strook haar en Laura had me opgemaakt. In het midden van allen mocht ik dan ook dansen. Daarna nog eens mijn nichten ondersteunen met de cancan. Heeft iemand wel eens de cancan gedansd? Dat gaat me toch wild en die benen! Ik was blij een turnverleden te hebben. In een spagaat eindigden we de dans. Binnenkort krijg ik het verhaal nog eens te zien -het is opgenomen- en dan zal ik de dvd verstoppen en koesteren. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit aan mijn vrienden te laten zien. Zoiets komt altijd terug als beschamend moment op je bruiloft. Ik zeg niet dat ik ga trouwen -scheiden wordt ook met het jaar duurder- maar je weet nooit hoe diep je kan zinken  .

 

In 2006 heb ik van carnaval geroken. Ik was niet verkleed en dat was stom. Daarom in 2007 toen het ineens carnaval bleek te zijn, móest ik heen. Een nicht belde op wat ik ging doen en ik vertelde dat ik verkleed de stad in ging: "Oh, dan blijf ik wel thuis, heb geen verkleedkleding." Waarop ik: "Ach joh, ik heb ook een pyama en badjas gepakt, ga bovendien op de sloffen om het af te maken!"

 

Dat jaar heb ik zelfs een groots anti-carnaval overgehaald. Ronald. Dat was ook het jaar waarin hij bijna het laatste jaar heeft gevierd. Hij heeft namelijk nogal wat moeite gehad om zijn huis binnen te komen en dus besloten om een baksteen door de ramen te gooien. Je gaat heel raar en krom denken van carnaval vieren.

 

Het jaar erop was ik wat meer voorbereid. Ik hou niet van de discopakjes met roze pruikjes et cetera. En zeker niet van die types die op carnaval nog mooi proberen te zijn. We gingen dus als een stel Dirk-van-de-Broek-ers. Dus aso-volk. Dat leek me wel wat.

Daarnaast had ik dus zo'n felrode Dirk vd Broek tas met daarin een wc-borstel. Weet ook niet wat dat was.. Dit was trouwens met een big-ass kater. Of ik was nog dronken, zoiets.

 

Vorig jaar wederom carnaval gevierd. Carnaval 2009. Dit jaar weer minder voorbereid. Mama vroeg ineens: "Hey, moet jij niet naar Carnaval?" Waarop ik haar vraag beantwoordde met: "Nee, heb helaas geen geld.." Diep teleurgesteld. Maar mijn moeder vond dit de straf der straffen en besloot: "Ik kan het niet aanzien dat je geen carnaval kunt vieren, ik betaal. Hier heb je geld."  

 

 

 

Omdat ik weet dat ik dit jaar hoe dan ook weer in de feesttent beland, wil ik wederom een typetje zijn. Maar wát voor typetje? Ik weet het nog niet zozeer. Iets als Ma Flodder lijkt me prachtig! Maar dan weer niet Ma Flodder, want dat vind ik dan weer zo afgezaagd. Ik wil iets zijn, waarin ik volop kan toneelspelen als het ware. Ik mag graag een avond gek doen.

 

Trouwens, het mooiste citaat van carnaval 2009: "Wil je alsjeblieft die neus en oren afzetten? Je ziet er zo afgrijselijk uit, dat je bijna wel een mooi meisje móet zijn. Ik kan het alleen niet inschatten." Ik heb de beste jongen verteld dat dat em niet ging worden en dat hij het maar moest doen met wat ik was op dat moment. Arm jonk.

Carnaval 2010. Kom maar op!

Omdat er een verjaardag op de planning stond, werd mijn huis beschikbaar gesteld voor vrienden. Ze zouden oppassen. Met Norhelio zat ik op een fatboy in de verjaardags-huiskamer. Dat zat nog best prettig ook en als het later zou zijn geworden weet ik zeker dat ik er in slaap zou vallen. Maar wat wil nou, als ik eenmaal op de praat-fatboy zit, kom ik er niet zo makkelijk vanaf. Mijn tantes noemden me altijd Beppie Klep. Daar deed ik die naam inderdaad eer aan.

 

Het verjaarsbezoek bleek blij te zijn dat ik weg moest om de bus te halen. Zo erg!? Ja, zo erg. Eenmaal thuis bleek er ook een prima "feest" gaande te zijn. We gingen dus nog even vrolijk verder. Na wat gezelligheid plofte Jasper op mijn bank en gooide met een zwaai zijn atletische benen op de leuning. Krak! Plof! En van het één op het andere moment veranderde mijn tweezitter in een soort van sofa.

 

Omdat de poten onder de als het ware de leuning vast zaten, staat hij nu ook scheef. Als je erop zit heb je het idee dat je eraf gaat glijden. Al liggend wil het prima, maar recht naast elkaar op de bank zitten en naar voren kijken is een behoorlijk klus!   Maar Jasper kwam het goed maken: met een pak ice-tea en frituurhapjes stond hij gister voor de deur. De marktwaarde van de bank is inderdaad inmiddels niet meer zo hoog als de waarde van zijn etenswaren..

 

*Vanmiddag komt er een foto*